Vá, ég er að verða verri en Sigrún í að blogga (no hard feelings, Sigga). Þar sem sagan af skiltinu er orðin fræg hef ég ákveðið að segja ykkur frá einhverju öðru.

Eins og stendur er frí í skólanu, eða eins og Jennifer, Kelley og Natasha kalla það: Spring Break. Það er að segja: tveggja vikna frí. Án útskýringa. Ekki upplestrarfrí, ekki páskafrí. Bara frí. Í þessu fríi mínu hefur nú margt (ég myndi bæta við "og mikið" ef ég væri ekki hrædd um að Svanfríður myndi drepa mig) gerst. Góðvinkona mín Sonja heimsótti mig og eyddum við miklum tíma í að tala um ekkert og horfa Grey's Anatomy. Foreldrar Svannýjar komu einnig í heimsókn og ég borðaði afar langþráða beikonrist. Úff, hvað það var gott. Ég fékk skrítin SMS, fékk nýjan kúrufélaga og missti algjörlega áhuga á Lost.

Thomas Humery var fjarverandi undanfarnar tvær vikur. Hann var í New York að kaupa nærföt og hitta rússneska ballet-dansara. Sigrún höndlaði fyrstu tvær næturnar ein, aðra svaf hún og hina reyndar vakti hún til 8 um morguninn. Næsta kvöld fáum við svo símtal seint um kvöld, þar sem Sigrún tilkynnir okkur, íbúum 15 fermetra 28 rue du Bourg Tibourg, að íbúðin hennar sé: a) andsetin, b) full af myrkum öndum, c) haunted eða d) all of the above. Við bjóðum henni yfir í gist, á sófanum náttúrulega. Þetta gengur svona í sirka viku, Sigrún sefur á sófanum hjá okkur hvert einasta kvöld. En síðan kom Sonja Detlefsen, og þá var sófinn sko ekki lengur á boðstólum. En eins og áður kom fram þá er íbúðin hennar Sigrúnar d) all of the above, og hvað leifum við henni að gera? Skríða upp í á milli okkar. En ekki hvað. Þannig að ég er búin að hafa góðan (og á stundum plássfrekan) kúrufélaga síðastliðnar 5 nætur. Svo kom auðvitað Thomas og tók hana frá mér.

Ég verð eiginlega líka að segja frá SMSinu. Ég hitti gaur á kaffihúsi fyrir sirka 2 mánuðum. Hann er 34 ára múslimi sem ég hef ekkert sameiginlegt með. Við spjölluðum eitthvað smávegis saman og hann bauð mér upp á drykk. Svo þegar kemur að brottför okkar stúlkna biður hann um númerið hjá mér. Ég vil auðvitað ekki vera gellan sem fær ókeypis drykk og gefur svo ekki númer, þannig að þessa 10 tölustafi sló ég inn. Fer svo ekki gæjinn að hringja, svona mánuði seinna, biðjandi um að hitta mig og whatnot. Ég kem með lygi eftir lygi þangað til ég einfaldlega segi: Sorry, I don't really want to meet you. You are a very nice guy but I'm leaving in four days (önnur lygi) and I can't meet you now. Eða eitthvað þannig. Snemma á fimmtudagsmorgni, 3 dögum seinna, fæ ég (og þetta er ekki djók):

I recieved your message and I just wanted to tell you that you are really strange and mad. When I called you last time I knew that you were lying but you thought maybe I didn't know it. I don't know how people in your country are but in France we are different. I'm not stupid. I knew from the beginning that you are mad and strange and when my friends saw you and your friends they called you fat cows. The reason I called you was just that I bet with my friends that I was gonna call you. So if you thought you're a top model just look yourself in a mirror. You are ugly and you should lose some weight. So the best thing for you is to go back to your country stupid bitch!

Regla: ALDREI, ALDREI, ALDREI gefa frönskum gaur númerið hjá þér. Það borgar sig ekki. Ekki einusinni til að vera næs.

Sagan af skiltinu er mjög fyndin og sérstök saga. Til þess að geta rakið hana réttlega þarf að byrja frekar framarlega, það er að segja á byrjun kvöldsins.

Ég fer lauslega með staðreyndir en þetta er byggt á sönnum atburðum.

Við stelpurnar vorum hressar, kannski aðeins meira en hressar. Við fórum út á lífið þar sem við höfum ekki gert það mjög lengi. Fórum við á Showcase þar sem Svanfríður Harpa Magnúsdóttir var á gestalista og var okkur því hleypt inn í VIP. Hittum við þar marga: Peter og Jacob, Eileen og Sven, Gin og Tónik. Það var alveg ágætlega gaman að vera þarna.Ég reyndi að tala dönsku en heyrði ekkert nema frönsku, þýsku, spænsku og stöku danskt orð koma upp sjálfri mér. Klukkan hálf fjögur fórum við svo að huga að heimferð, ég náði leigubíl heim og var áfangastaðurinn 25 rue de Saintonge, heimili Sigrúnar þar sem búið var að plana gist.

Klukkan um það bil 4 á 25 rue de Saintonge heyrðust skringileg læti eins og verið væri að lemja járnstöng í veggi og hurðar. Aðspurðir segjast íbúar hússins hafa haldið að geimverurnar væru lentar í París og væru að stela skiltum. En svo var nú ekki. Raunin var sú að þar voru að verki tvær ungar dömur, Önnur og Hin, sem voru hressar, kannski aðeins meira en hressar. Þær og vinkona þeirra Hún voru á leið heim í gist þegar soudain þær fundu „innakstur bannaður“-skilti liggjandi á jörðinni.

Önnur: Hvað er þetta innakstur bannaður-skilti að gera hérna liggjandi á jörðinni?
Hin: Það er að hvíla sig. Ef ég væri innakstur bannaður-skilti myndi ég aðeins vilja hvíla mig.
Önnur: Já, þá skulum við ekkert vera að trufla það.

Önnur og Hin héldu upp í íbúð ásamt Henni.  Þær höfðu sig til fyrir svefninn og lögðust svo allar upp í rúm saman. Nokkru síðar heyrist múkk í Annarri.

Önnur: Mér finnst að við ættum að ná í innakstur bannaður-skiltið.
Hin: Já, ég held að því gæti verið kalt.
Hún: Nei, stelpur, ekki vera kjánar. Þið eruð bara full hressar, farið að sofa.
Hin: Nei, Hún, ég ætla niður að ná í skiltið. Önnur, kemurðu með mér?
Önnur: Að endimörkum alheimsins!

Hin og Önnur höfðu til sitt hafurtask og skunduðu svo út; niður 4 hæðir stigagangsins, gegnum anddyrið og út í nístandi kulda Parísar-borgar, á meðan Hún lá uppi í rúmi og hneykslaðist. Sjö mínútum síðar heyrast svo skruðningar, hlátrasköll og „kling-kling“ hljóð úr stigaganginum.

Önnur: Hin, hættu að slá innakstur bannaður-skiltinu utan í veggina! Ert þú ekki verkfræðingur?? Reiknaðu!
Hin: Lyftu meira!
Önnur: Skrambans, ég heyri hurðina niðri opnast! Hvað eigum við að segja?
Hin: This is an art project! We are collecting street signs!

Hún liggur uppi í rúmi þegar inn koma tvær glaðar stúlkur með eitt stykki þriggja metra langt skítugt og einmana innakstur bannaður-skilti. Þær leggjast svo upp í rúm og fara að tala um framtíðina. Hvað á ég að gera við skiltið þegar Thomas kemur heim? Á ég að saga af því stöngina? Á ég að safna fleirum og opna svo sýningu? Eigum við að fara að leita að fleirum á morgun með Jóhannesi og Skorra? Eigum við að selja það? Eigum við að taka mynd af því? Eigum við að skrifa bók um það? Þær sofna að lokum út frá pælingum sínum.

Daginn eftir vakna þær svo, allar fremur ónýtar. Sjá þær þá 3 metra langt innakstur bannaður-skilti liggjandi á gólfinu.

Skiltið er nú orðið að litlu teborði á 25 rue de Saintonge.

Ég veit að ég er löt, ég þarf ekki bloggsíðu til að minna mig á það.

Það eru liðnar rúmir 14 dagar síðan ég ritaði síðast, mér mun hegnt. Á þeim tíma hefur nú margt gerst. Á tíu daga tímabili höfum við Svanfríður orðið vitni að þremur mótmæla-aðgerðum. Fyrst á laugardag síðustu viku, þá var verið að mótmæla kjörum fatlaðra, sem eru víst undir pari. Svo á miðvikudag voru það nokkur þúsund menntaskólanemendur að mótmæla einhverju í sambandi við menntakerfið hér í Frakklandi. Í dag fórum við svo út á Place de l'Hotel de Ville þar sem margir hópuðust saman til að sjá ólympíu-eldinn fara hjá og öskra "Liberez la Tibet" á marga Kínverja. Það eru mjög margir Frakkar sem vilja að Tíbet sé frjálst. Ég og Svanfríður líka.

Að öðru leiti er allt fremur rólegt. Kannski fullrólegt. Hvorki ég né Svanfríður vöknuðum við vekjaraklukkurnar okkar í morgun. Vöknuðum klukkan tuttugu mínútur fyrir ellefu, örlítið seinar í skólann. Fengum bara annan sunnudag. Dagar mínir hafa farið í það að vera í skólanum, skoða París og að horfa á myndir og þætti á netinu. Americas next top model, House, How I Met Your Mother, Lost, American Beauty, Breakfast at Tiffany's, The Royal Tenenbaums og fleira og fleira. Það er kannski ekki það allra heilbrigðasta sem maður gerir við tíma sinn.

Ég hef líka eytt dágóðum tíma með Ryan Reynolds vini mínum. Hann tekur mig alltaf með í ræktina þar sem við vinnum að 6packi, bakvöðvum og slúðri um hinar og þessar Hollywood stjörnur. Síðan sitjum við á Starbucks og tölum um kvikmyndir:

Ryan: You know, Nanna, I think you have a great taste in movies.
Moi: Thank you. So is yours.. Sleeping Beauty and Cinderella are both great movies.
Ryan: Oh, you think? Only, like, the BEST movies ever!!

Nei, hann er ekki hommi. Hann er bara lítil stelpa.

Bygons.

En ég er farin að elda crepes. Á bientot.

Ég sit hérna ein í 15 fermetrunum mínum, nýsloppin úr gönguferð um Champs-Elyseés og ferð í Zöru. Mér hafa yfirleitt fundist verslunarleiðangrar hin besta iðja, en nú upp á síðkastið hefur dregið úr áhuga mínum á þessu passe-temps. Hver skyldi nú ástæða þess vera? Jú, ég er strangt til tekið blönk. Sem þýðir að ég vil helst eyða öllum mínum tíma heima að borða 0,85€ núðlur og vera þunglynd, en ekki á rue de Rivoli að horfa á allt sem ég er að missa af. Ég held að yfirdráttur sé óumflýjanlegur.

Þegar litið er á það þá er þetta bara alls ekki mér að kenna (að ég sé blönk þ.e.a.s.). Þetta eru allt afleiðingar fjandans krónunnar. Evran er komin upp í 120 ISK sem er um það bil 10 krónu hækkun bara á einni viku. Pauvre moi (já, ég elska sjálfsvorkunn).

Stelpurnar (Gunnhildur og Hjördís; gangast alltaf undir heitinu 'stelpurnar') komu hingað síðastliðinn mánudag, eftir mikla eftirvæntingu og spennu hjá mér, Svanfríði og Sigrúnu (aka. við stelpurnar). Mánudagskvöldið var atburðaríkt allt fram á þriðjudagsmorgun. Litum inn á írskan pöbb í tilefni af degi heilags Patreks (St. Patrick's day). Þá er við hæfi að klæðast grænu, vera með stóra hatta og jafnvel smára. En eftir dulítinn dans þar tókum við 13€ leigubíl í 18. hverfi til Jóhannesar og Skorra og dunaði þar dansinn áfram. Einkar skemmtilegt kvöld.

Ég verð rétt sem snöggvast að koma þeim upplýsingum hér að að það er snjór/haglél úti. Í mars. Í París. Fyrir mér er þetta ótrúlegt.

En ætli ég hafi þá nokkuð meira að segja. Dvöl stelpnanna er plönuð út í ystu æsar og má ég því ekki víkja út af sporinu í svo langan tíma. Verð að fara að elda.

Alors.. Comment peut-on commencer? Það gengur rosalega vel í skólanum. Alveg bara fáránlega. Ég er afar sennilega lang-gáfuðust í allri byggingunni og bara í gær var ég beðin um að ávarpa frönsku þjóðina á CNN. En ég sagði madame Marie-Pierre Sales að ég yrði því miður upptekin þriðjudaginn 18. mars. Þannig að þau fengu bara Mme. Bruni-Sarkozy í staðinn.

Vikan hefur annars verið þrælgóð. Við Svanfríður fórum í gær í úthverfið St. Denis. Og það er bara nákvæmlega eins og Akureyri. Stórt, autt torg og svo ein gata. Og kirkja jú. Okkur tókst að fara inn í hverja einustu skóbúð sem var að finna í St. Denis, en snerum heim með eingöngu kápu og gallabuxur. Og lítið afríkubarn sem Svanfríður fékk gefins með crépeinu sínu.

Í dag var svo planið að fara að skoða porte de Clichy sem við sáum í franskri mynd sem fjallaði um vændi. Mér fannst það ekkert of góð hugmynd og stakk frekar upp á Jardin des plantes. Svo við gengum í einhverjar 30 mínútur að Jardin des plantes og ráfuðum svo um inni í garðinum sjálfum að reyna að finna út franska orðið yfir "dýragarður". Svo loksins fundum við dýragarðinn blessaða (sem var innifalinn í Jardin des plantes), borguðum okkar 5€ tarif réduit og héldum inn að skoða dýrin. Þau voru fín, smá flottari en í húsdýragarðinum í Reykjavík, en ekkert sem maður hefur ekki séð áður. Ég ættleiddi þar lítinn kiðling og Svanný hvíta kanínu sem er á stærð við hnefann á henni. Sáum líka Boa-slöngu borða litla mús í einum munnbita. Það er eithvað virkilega truflandi við að sjá það. 

Planið í kvöld er svo að klára bókina mína, læra fyrir dicteé og hlakka til mánudagsins.
Mais j'ai rien plus pour écrire, alors, je vais lire mon livre qui est presque fini. Bon soirée. 

Phonetique er byrjuð og það er bara einn kjánalegasti tími sem ég hef verið í. Fyrsta hálftímann erum við í kennslustofu með krúttlegri konu sem kennir okkur um sérhljóða, samhljóða, atkvæði og tengingar. En í síðari hálftímanum förum við niður í 'Laboratoire' þar sem við látum á okkur orrustuflugvéla-headphones og tökum upp á band fullt af setningum með kennaranum og þurfum síðan á hlusta á það eftir á. Og þar kikkar skrítni parturinn inn: Að hlusta á eigin rödd endurtaka kjánalegar setningar eftir kennaranum. Í dag þurftum við til dæmis að segja: "La vodka est bonne", sem var nú nógu erfitt í sjálfu sér, það sem ég hata vodka. En að þurfa síðan að hlusta á feimnislegu röddina mína hvíslandi þetta setti nú punktinn yfir i-ið. En sem betur fer er þetta bara í annarri hverri viku, svo að þjáningar mínar eru skammlifaðar.

Að öðru leiti gengur þrusu vel í skólanum. Við förum í dictée einu sinni í viku, og þar fara einkunnir mínar hækkandi og hækkandi, þangað til í dag að ég fékk eina villu og "presque parfait" (sem þýðir 'nánast fullkomið'). Einy villurnar sem ég fæ á þessum dictéeum eru bara einhverjar kjánalegar kommur og áherslur sem mér hafa aldrei verið kenndar í MH. Þar skrifaði maður nú bara trés, aprés, léve og mére án þess að út á það væri sett. Þetta er víst voðalega mikið mál hérna í Franslandi. En til allrar lukku er ég nú búin að læra mestmegnis á þetta.

Vikan var annars frekar fín. Reyndar er búin að vera on/off rigning í hátt í 10 daga og evran hækkar með hverjum deginum, en við lifum þetta af. Á mánudaginn fórum við að skoða 'Grande Arche', sem er nýjasta útgáfan af sigurboganum. Þessi bygging er stödd í hverfi sem heitir 'La Defense' og er rétt fyrir utan borgina sjálfa. En að vera þarna er eins og að vera í einhverju allt öðru landi. Minnir eilítið á New York, því að það eru ekkert nema háhýsi í 'La Defense'. Og þau eru öll staðsett á innan við 7 ferkílómetrum. Mjög merkilegt. En já, við ákváðum að taka túristatýpuna á þetta og borga 7 evrur til að fara upp í bogann og sjá hið mikilfenglega útsýni Parísarborgar. Við tókum pínulitla glerlyftu, sem hangir þarna í miðju bogans, upp í turninn. Þeir sem þekkja Svanný vita að þetta hefur ekki verið auðvelt fyrir hana. Þegar upp var komið löbbuðum við einhverja hringi þarna, skoðuðum túristabúðina og útsýnið. Síðan var ferðinni heitið niður aftur, og það gekk nu alveg klakklaust. Nema hvað að þegar að átti að hleypa okkur út úr lyftunni og aftur á terra firma var gerðist það lyftuoperatornum alveg ómögulegt að hleypa okkur út. Hann ýtti á alla mögulega takka, talaði í talstöðina og hræddi okkur með leiðinlegum brandörum, en ekki vildi lyftan opnast. Þannig að þá var ferðinni bara heitið upp aftur. Á þeim tímapunkti lá Svanfríði við grátri. Svo biðum við uppi heillengi þangað til að svarti hausinn á lyftugæjanum fór að birtast og hann sagði okkur og við kæmumst ekki niður. En eftir örfáar kvartanir og barnagrátur kom einhver mikilvægur maður í jakkafötum og leyfði okkur að nota einhverjar staff-lyftur til að komast niður. Þannig að þetta heppnaðist nú allt. Þangað til ég fékk þá æðislegu hugmynd að taka strætó heim og við týndumst einhversstaðar í Banlieu 92. Þetta var allavega ævintýraleg ferð.



Í gær fórum við svo út að hlaupa. Í kringum Ile de la Cité. Ég hljóp eins og fætur toguðu í svona 7 mínútur en drapst síðan. Það var því mjöög erfitt að ganga í skólann í dag, með harðsperrur frá kálfum upp í bak. Svanný hljóp nú þrjá hringi, henni hlítur að líða þrisvar sinnum verr en mér!

Ég veit hvað það er leiðinlegt að lesa löng blogg, þannig að ég ætla að setja punkt núna.

Svanný er í sturtu og ég er búin að vera nóg á Myspace í dag, þannig að ég ætla að reyna að skrifa eitthvað skemmtilegt.

Ég vaknaði í morgun (eða í dag ölluheldur) alveg glæfralega þreytt en engu að síður vel úthvíld. Gærkvöldið var nefnilega svolítið misheppnað. Við byrjuðum hérna heima, í 15 fermetrunum öllum, að spila og "ég hef aldrei" klukkan svona 10. Fjörið var mikið hérna heima en við héldum út eitthvað í kringum 12. Eða svo er mér sagt. Tókum við þá Metro yfir í 10. hverfi á stað sem heitir La Java og við Svanný fórum víst á klósettið þar. En kemur þá ekki einhver maður eltandi okkur og segir okkur að annaðhvort borga 5€ eða hundskast út. Við völdum síðari kostinn. Svanfríðut hólaði þá í leigubíl og Sigrún öskraði á leigubílstjórann: ,,We want to go to Le Baron! Do you know where it is?" Með mjög íslenskum hreim, ef bæta má við. Fyrir þá sem ekki það vita: Le Baron er einhver heitasti staður í gjörvallri París, og eru eigendur hans jafnvel þekktir úr Hollywood myndum. Nöfn eins og Johnny Depp og Sean Penn eru eitthvað sem maður bendlar við þennan stað. Þannig að það er dulítið hæpið að komast þangað inn ef maður er ekki módel, leikari eða gellan sem svaf hjá dyraverðinum. Og þar sem engin af okkur var með smokk, föllum við þrjár í þessa grúppu af fólki sem er ekki módel, leikari eða gellan sem svaf hjá dyraverðinum. En eftir kvalafulla bílferð komumst við á hinn langþráða og heita stað 'Le Baron'. Jafnvel þótt við hefðum verið með smokk, þá er ekki sá kraftur til í öllum heiminum sem hefði fengið neina okkar til að sofa hjá dyraverðinum. Hann var ein sú leiðinlegasta, snobbaðasta, hrokafyllsta og dómharðasta persóna sem ég hef á ævi minni litið augum. Hann leit á okkur einusinni og hristi hausinn. Við höfum sennilega eytt einhverjum hálftíma þarna fyrir utan, að öskra, tala, hvísla og grátbiðja gaurinn. Ég hef nú ákveðið að stíga aldrei fæti þarna inn, þar sem að staður sem þessi á ekki skilið viðveru mína. Ef að þrír ungir og sætir nemar komast ekki inn á Le Baron, en einhverjar 3 þýskar menntaskólagellur geta það, þá er þessi staður jafn fokkd up og gæjinn sem skaut nemendurna í Columbine.

Mig langaði bara að vara alla við: Ef þið eruð einhverntíman í París og ætlið að reyna að fara inn á þennan stað, þá er eins gott að þú hafir leikið í kvikmynd, labbað á runway eða þá auðvitað það allra auðveldasta: Sofið hjá dyraverðinum.

Þrátt fyrir það aðvikan hafi ekki endilega verið lengi að líða, þá er ég mjög fengin að komin sé helgi. Það þýðir náttúrulega: La java í kvöld, út að halda upp á útskriftina hennar Jóhönnu á morgun og svo kannski bíó á sunnudaginn. Verð sennilega eitthvað aðeins í Disaronno í kvöld, en ef ekki þá Cuba Libre.

Vikan var sérlega skemmtileg. Kíktum á kaffihús á mánudaginn þar sem við skelltum í okkur fáeinum Corona-flöskum og Disaronno. Síðan þegar kemur að því að borga drögum við allar upp veskin og ég sé að ég á ekki staka krónu á mér. Þannig að Vísi litli var tekinn fram til notkunar og honum rennt í gegn. Sló ég þá inn meint PIN-númer, en nei, allt kom fyrir ekki. Mér er sagt að ég eigi aftur að slá inn PIN-kóða, og aftur er hann rangur. Síðasta tilraunin runnin upp, og enn slæ ég inn vitlausan Pinna! rann þá upp einhver miði sem sennilegast á stóð: "takið kortið og klippið í sundur". Nei, barþjóninn vinur okkar bara biður mig um að kvitta á miðann og fá afritið og segir síðan: "Merci, au revoir!" Efast um að færslan hafi gengið.

Í gær kíktum við síðan á mjög vafasaman stað til að hitta Brynju Huld og Jóhönnu. Kaffihúsið var staðsett í 18. hverfi, og þeir sem þangað hafa komið, fara aldrei þangað aftur. Þetta er eins og að vera í öðru landi, svipar eilítið til Harlem. Hvítir menn eru sjaldséðir og allt er þar morandi út í dópsölum, þjófum og yfir höfuð viðbjóðslegum perrum. Við lifðum þessa ferð nú af, en ég fer aldrei þangað aftur að næturlagi.

Okkur stellunum líður annars vel, bólgan hjöðnuð í tattooinu, en núna hinsvegar klæjar mig meira en orð fá lýst. Veðrið hérna í París er nokkuð bærilegt, yfirleitt í kringum 10 stiga hiti og sól, þó svo að það hafi verið skýjað í gær og í dag. Það lagast.

Þá kveð ég þig, mín kæra þjóð og hef einungis einu við að bæta:

ÁFRAM MH!

Jæja, ég ákvað að skella smá fréttum inn á síðuna góðu. Mamma, Hildur, Gúa og Dóra voru hérna í síðustu viku, mjög skemmtilegt að fá þær hingað Annars er lífið bara eins, skólinn byrjaður og það er bara mjög kósí. Vöknum klukkan hálf 9, erum 2 tíma í skólanum og svo bara heim að horfa á O.C. Erum að testa okkur áfram í eldamennskunni, kemur svona misvel út Eldaði mjög skemmtilegar kjúklingalappir um daginn, skelli myndum af þeim inná myspaceið.
Í gær fórum við svanný í bíó á mynd sem heitir Cloverfield. Mig langar að varpa einni spurningu út: Þið sem hafið séð myndina, varð ykkur ekkert óglatt? Ég gat ekki gert annað en að sitja í hnút með lokuð augum, skjálfandi úr flökurleika. Mjög leiðinleg reynsla, plús það að myndin var nú alls ekki það mikið meistaraverk.
Í dag er svo örlagaríki dagurinn 16. febrúar 2008, sem verður lengi í minnum hafður (allavega í mínu tilviki). Shopping, flúrun, pizza og svo örlítið djamm í kvöld
En þá er ég farin, verð að leggjast upp í rúm og þjást smá.

Á bientót!

Ætli ég reyni ekki að skrifa e-ð smá hérna, þar sem að það er svo langt síðan síðast.

Ekkert mikið að frétta, erum búnar að skrá okkur í skólann og taka stöðupróf og þannig. Gerðum það á afmælisdeginum hennar Svanfríðar, í fyrradag. Svo komu Sigrún og Thomas í kampavín um kvöldið og svo fórum við stelpurnar á SantAntonios pizza staðinn og átum yfir okkur. Kíktum síðan á Latin Corner þar sem við hittum strákana. Og fyrir þá sem það ekki vita, þá er Latin Corner mjöög kósí staður þar sem hanga brjóstahaldarar úr loftinu og barþjónarnir eru á boxerum einum klæða. Ætluðum að kaupa lap dance handa Svanný, en hún þvertók fyrir það Erum samt með planað að kaupa þannig fyrir eina ónefnda káta stelpu sem kemur að heimsækja okkur um páskana. Svo var kíkt á River pub seinna um kvöldið. Strákarnir þekkja víst eigandann þar og með því fylgja skemmtileg fríðindi Enduðum síðan á því að drusla okkur heim í íbúðina okkar, tókum einn Ástrala með okkur (Joe eða Paul, man ekki) og gáfum honum brennivín. Og miðað við lyktina af því þá bragðast það sennilega eins og bensín. Hafði eiginlega ekki kjark í að taka sopa.

Síðustu dagar hafa annars verið mjög rólegir, bara H&M, Sex and the City og Crépes Varð smá veik í gær og er það enn, en það líður vonandi hjá. Ef þið viljið sjá myndir, þá eru þær á myspacinu mínu

Már datt í hug að koma samskipta-upplýsingum inn á síðuna.

Franska símanúmerið mitt er +33 6 25 11 43 79, en það er ekki góð hugmynd að hringja í það til að spjalla, þar sem það kostar peninga, en ef það eru SMS, þá er það í góðu. En til að hringja, er best að fá sér Skype (þessu er auðvitað beint til góðra vinkvenna og fjölskyldu) og spjalla þar notendanafnið mitt þar er nannagud.

Anyways, það er bara búið að vera mjög fínt hérna ég eldaði áðan fyrir Svanfríði mjög góða omelettu með skinku og osti.

En við eurm þá farnar að horfa á sex and the city Au revoir

Jess, þá er bloggið komið aftur í full swing, þannig að nú geta allir fylgst vel með því hvað ég er að bralla hérna með Svanný í París. Við vorum nú bara að koma í dag, þannig að það er kannski ekki frá miklu að segja. Íbúðin okkar er GEGGJUÐ! Kannski oggu lítil, en engu að síður ótrúlega kósi og æðisleg. Það kemur hinsvegar í ljós hvernig við munum koma 2 manneskjum í viðbót fyrir hérna, þar sem að æðin Gunnsa og Hjördís ætla að koma um páskana

En í dag erum við nú bara búin að vera rólegar, fórum í Franprix (sem er í sömu götu og við búum) og versluðum í matinn og aðrar nauðsynjar. Svo kíktum við smá á Rue de Rivoli. Við vorum nú ekkert að missa okkur í innkaupunum þar, keyptum aðeins "nauðsynjar". Hehe, ætlum samt aðeins að fara sparlega með peninginn.

Eftir röltið okkar fórum við bara heim að ganga frá og gera myspace handa Svanný (sem lítur ansi vel út) og núna er hún að elda kvöldmat fyrir okkur

 Ég læt nú heyra meira í mér seinna, en núna er kominn kvöldmatartími hér í París. Því segi ég au revoir, et á bientót.

Eins og mér þykir nú skemmtilegt að blogga, þá er ég eiginlega bara orðin frekar þreytt á því. Ég hef komist að því að ég eyði tíma mínum betur í það að lesa Oscar Wilde, sofandi eða bara að gera allt annað en að blogga. Nú veit ég að aðdáendur mínir munu verða sorgmæddir að heyra þetta (þ.e.a.s. Þórður Gunnar og einhverjir ónefndir lesendur útí bæ (þar sem ég á smá erfitt með að trúa því að Þórður sé að skoða síðuna mína 64 sinnum á dag)) en ég ætla að fækka þessum færslum aðeins, þó að þær séu núþegar fáar.

Kannski maður noti nú síðustu færsluna í að segja e-ð skemmtilegt, ef það er mögulegt.
...
Dimmission er á næsta leiti, nánara sagt eftir 8 daga og verður þá mikið "húll-um-hæ" og eflaust endalaust gaman Við stúlkurnar erum búnar að ákveða búninga og kemur það allt saman í ljós þann 23. nóvember. Svo er þá í samræmi við það útskriftin líka eftir rúman mánuð, og er ekki laust við að maður sé nú bara búinn að dressa sig allan upp í þeirri deildinni líka

Ég ætla nú að reyna að blogga e-ð þegar ég fer til Parísar, en fyrir þá fávísu þá er ég á leið þangað í nokkurra mánaða dvöl að læra við svarta skóla.

Au revoir.

Ég er ein heima, að drepast úr veikindum og örlitlum hita. Ég nenni ekki að standa í þessu, allavega ekki núna, þegar ég á að vera í yndislestri og guð-veit-hverju öðru. Eg vona allavega að ég verði orðin hress fyrir föstudaginn, annars er ég doomed.

Það var afar gaman í París, en ég nenni samt ekki að fara að skrifa einhverja big færslu um ferðina. Ég er í litlu ástandi til að skrifa núna.

 

Ég sit hérna ein heima að gera afar fátt á fimmtudagskvöldi. Mamma og Fjölnir eru farin til London og flestir vinir mínir uppteknir, ekki að ég hafi almennilega athugað, né geti staðfest það. Það sem ég er búin að gera í dag er aðallega að þvo þvott, fara í sturtu/bað, horfa á Tarantino myndir og e-ð fleira sem ekki væri við hæfi að geta hér. Það er að segja, frekar fínn dagur. Ég nýt einveru yfirleitt mjög mikið, þykir gott að geta sýnt sjálfri mér að ég þarf ekki félagsskap annarra til þess að geta haft ofan af fyrir sjálfri mér.

Gunnhildur Harðardóttir, góðvinur minn, átti afmæli í gær. Hún hélt því til heiðurs lítið afmælisteiti, sem fór að öllu leiti afar vel fram. Hún er alveg sérstaklega góður gestgjafi. Ég dáist að fólki sem vilja vera góðir gestgjafar. Sjálf er ég eingöngu góður gestgjafi þegar ég býð fleiri en 3 heim til mín og það er þá yfirleitt fyrir tilstilli móður minnar. Ef hennar nyti ekki við kæmu eflaust afar fáir í heimboð til mín. Þetta fer lika mjög eftir því hverja/hvern ég fæ í heimsókn. Ef það er manneskja sem ég lít upp til vil ég koma vel fyrir og (afsakið, ég man ekki hvernig á að orða þetta á íslensku) "make a good impression". En hún elskulega Gunnhildur er alltaf með e-ð á boðstólum og hreina íbúð að bjóða manni í, hvort sem það er bara ég sem kem eða 20 manns í afmælisboð.

Mér var bent á fyrir ekki all löngu síðan að skrifa um bíkiní á blogginu mínu. Ég reyndi það en það endaði í einhverri heimskulegri grein um sundfatnað og veðurfar veraldarinnar. Ég ætla því miður ekki að reyna það aftur (og vona að mér verði fyrirgefið fyrir það en vona að þessi færsla komist í hálfkvisti við bikini-útópíu lýsinguna sem félagi minn átti von á. Einnig vona ég að skrif mín séu betri en það að þau séu bara áhugaverð þegar ég rita um klæðalitlar konur. Þeim sem finnst það ekki geta googlað "bikini" og fengið margar áhugaverðar myndir upp, og allt það á undir 0,13 sekúndum.

Á morgun fer ég svo upp á ferðina, eins og Sólmundur æskuvinur orðaði það svo vel, og ferðast þá til Gallíu stóru, eða núnefnds Frakklands, í mikla menningarferð með Gérard Lemarquis og Önnu Sigríði Guðbrandsdóttur. Ferðafélagar mínir verða 35 manneskjur víðsvegar úr MH. Ég efa ekki að ég muni skemmta mér stórvel, en meðferðist verða að minnska kosti 500 evrur, sem öllum skal eytt í klæðnað og annarskonar okur.

Ég kem með seinni hluta þessarar færslu eftir ca. 5 daga. Ciao.